siyah..
simsiyah sanki...

* * *

ah..volkan konak dinleyeceğim bu akşam. sigaramı yakıp,geceye şarkı söyleyeceğim..

"Tik tak tik tak
Saat ilerliyor... Zaman doluyor ve yalnızlık git gide ele geçiriyor bedenleri..

Bir şeyler yapmalı..

Bir şeyler yapmalı...

* * *

"Çek git artık hayatımdan! N' olur!" dedi kadın. Ağlıyordu.

Çok ağlıyordu...

Bu mor, küf kokan, pis odada bir kadın, bir adam o zamanlarına kadar kazandıkları tek şeyi yavaş yavaş kaydebiyorlardı : birbirlerini.

Arkası dönüktü erkeğin..

Çünkü bakamıyordu ona. Zaafıydı. Baksa, ağladığını görse bağıramazdı ona, yapamazdı. Oysa ki ona bağırmak istiyordu. Sadistçe, zalimce bağırmak,

"Senden nefret ediyorum!" demek istiyordu.. yalan olsa da..

Diyemiyordu.

Bir kadeh daha?

Nemden artık sırılsıklam olmuş bir duvarın dibinde oturuyordu kadın. Bir koltuk bile yoktu zaten odada. Sadece kırık dökük bir masa ve üzerinde boş şarap şişeleri, dolu bir küllük ve yanmayan gece lambası vardı...

İkisi de birbirinin farkında olmadan bu odaya gelmişlerdi.

Tartışmak için.

Konuşmak için...

Tartışmanın özel bir yeri mi olur demeyin. Onlar için vardı. Bu oda onların karanlık taraflarıydı. Gömmek istediklerini gömdükleri yerdi, yani biten ilişkilerini...

Terkedilmiş bir evin mor, küf kokan odası...

Burada başlamıştı ilişkileri ve bitecekse burada bitmeliydi.

Defalarca "artık bitecek,bitmeli," diye bu odaya geldiler.

Bitmedi..

Bitemedi..

Yapamadılar..

"Ben artık seninleyken de acı çekiyorum.."

"Ben de.. ve artık çok yoruldum."

Adam kadının tam karşısına oturdu, ellerini ellerine aldı ve avuç içlerini öptü. Kadın bunu çok severdi ama hızla çekti ellerini.

"Git artık!"

Başını eğdi adam.

Çaresizlik ne boktan bir şeydi!

Bir sigara uzattı kadına.

Kadın elleri titreye titreye yaktı sigarasını...

Hiç konuşmadan sigaralarını içtiler.

Sessizlik.

Küf.

Bir kadın ve bir adam..

Sigaraları bitti.. Hiçbir şey demeden, diyemeden çıktı odadan..." (2005)